Αυτές τις δύσκολες μέρες

Αυτές τις δύσκολες μέρες

Έχετε περάσει από εκείνες τις ημέρες που θα ήταν καλύτερα να μην βγει από το κρεβάτι; Έχετε αντιμετωπίσει εκείνες τις στιγμές όταν το μόνο που θέλετε είναι να εξαφανιστούν; Έχετε φτάσει εκείνες τις καταστάσεις στις οποίες βρίσκεστε φαινομενικά χωρίς διέξοδο, από την αναπνοή και με την καρδιά σας να βγαίνει από το στόμα σας; Κανένα από αυτά δεν είναι ελεύθερο και αντιπαραγωγικό, το αντίθετο.

Η ζωή μας μπορεί να συνοψιστεί σε πολύτιμες στιγμές και άλλοι όχι τόσο – εκείνες τις ημέρες θλίψης και ατελείωτα δάκρυα. Είναι αναπόφευκτο να περάσουμε από αυτό, μέσα από όλες αυτές τις αποτυχίες που βλάπτουν, που μαραίνουν την ψυχή και τρέχουν πάνω από τις αισθήσεις μας. Φαίνεται ότι, δεν είναι σε θέση να περιέχουν μέσα μας τόσα πολλά καλά πράγματα συμβαίνουν, ατυχία και απρόβλεπτες έρχονται για να σταματήσει όλο αυτό, όπως και η επιβίωση κλάδεμα.

Μια αδιάκοπη ευτυχία θα κατέληγε να μειώνει τη σημασία για τον εαυτό της, εξουδετερώνοντας και να γίνονται ανεκτά όντα στην αίσθηση της πληρότητας. Με αυτόν τον τρόπο θα χάναμε την ικανότητά μας να εκθαμβωθούμε από το αίσθημα ικανοποίησης και ομορφιάς, αφού θα ήταν εύκολο, πλεονασματικό και ασήμαντο. Και αυτό που είναι κοινό δεν προκαλεί κανένα είδος αίσθησης, δεν ενοχλεί τις αισθήσεις μας, δεν μας ωθεί να δράσουμε.

Εγκατεστημένο μόνιμα στη ζωή μας, η ευτυχία θα πάψει να είναι ένας στόχος, και αν δεν αγωνιστεί για να το κερδίσει, χάνουμε τα πάντα. Όταν ενεργούμε στην αναζήτηση του καλού, της ευτυχίας, οι πράξεις μας φθάνουν σε πολλούς ανθρώπους, επειδή η ακτίνα καλών πράξεων είναι άπειρη. Όταν φτάσει στο τέλος, το φλας του τελείωσε και δεν μπορεί να φτάσει σε κανέναν άλλο. Διότι η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν ζείτε. Η ευτυχία, με τον ίδιο τρόπο, είναι αυτό που βιώνετε και μεταδίδετε όταν ψάχνετε.

Καθώς τρέχουμε μετά από αυτό, αφήνουμε ευτυχισμένους ανθρώπους στο δρόμο και μας ενδυναμώνουν, καθιστώντας μας πιο ανθρώπινους, περισσότερους ανθρώπους. Αυτή η σταθερή και μαγική αναζήτηση είναι απαραίτητη. Και οι ίδιοι και τα άτομα γύρω μας εξαρτώνται από αυτό. Εξάλλου, δεν είμαστε μόνοι και οι συνέπειες της στάσης μας καταλήγουν να φτάνουν σε πολλούς ανθρώπους, θετικά ή αρνητικά.

πρώτη ώθηση μας, μέσα από την καταιγίδα της ζωής, που θέλουν ότι ο πόνος εξαπλώνεται σε όλους και όλα, για τον εγωισμό μας, με τον ίδιο τρόπο που μας κάνει να ζηλεύουν την ευτυχία των άλλων, δεν δέχεται ότι υποφέρουν μόνο. Πολλές φορές, στη μέση της γαλήνης, προσπαθούμε να τραβήξουμε τους γύρω μας, προσβάλλουν, προσβάλλουν, παραβιάζουν και κατηγορούν τους άλλους για τα αποτελέσματα των δικών μας ενεργειών.

Νομίζω ότι πολλές σχέσεις καταρρέουν λόγω των ουλών που εκείνες τις μέρες μας αφήσει, γιατί η κατανόηση δεν διεισδύει πολύ πόνο και αγανάκτηση και η αγάπη πεθαίνει σιγά-σιγά κάτω από τη βία, φωνάζοντας, βρισιές και όλοι το σκοτάδι ξεχειλίζει και πλημμυρίζει τις σχετικές ζωές. Αλλά, παρόλο που ο πόνος πονάει, διδάσκει επίσης, προάγει τον προβληματισμό και τις συνειδητές αποφάσεις, αναγκάζοντάς μας να ακολουθήσουμε τα βήματά μας για να προσπαθήσουμε να τα τελειοποιήσουμε. Η ζωή συχνά μας προσφέρει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε από την αρχή, αν και είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί η ζέστη των συναισθημάτων. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πόνος μας ενδυναμώνει, αλλά πολύ θάρρος και τη δύναμη της θέλησης είναι αναγκαία για να μην υποκύψει, να μην derrumbarnos μέσα και δεν γκρεμίσουμε σχέσεις με εκείνους που περπατούν δίπλα μας κάθε μέρα.

Αν και φαίνεται άδικο να συγκρίνουμε μεταξύ του πόνου και μια άλλη, υπάρχουν λακκούβες που παίρνει με τον τρόπο, λαμβάνοντας καλύτερες αναφορές μας, το χώμα που μας στηρίζει, ρούχα μας avasallantes τραγωδίες, όπως η απώλεια ενός παιδιού, ενός βραχίονα ή του ποδιού, των πνευματικών ικανοτήτων, του συντρόφου ψυχής μας.

Πάρα πολύ έντονη, ή όχι τόσο, απώλειες και απογοητεύσεις μας ισχυρίζονται ότι μας απαλλάξει από ανυπόκριτη ζωή μας, που κατεβαίνουν στα βαθύτερα βάθη της μοναχικό σκοτάδι μας, να αισθάνονται ότι πεθαίνουν με όλες σκληρότητα πόνο της, όλη η απελπισία και ανικανότητα υπερκείμενων, να ξαναγεννηθεί, αντλώντας δύναμη από ό, τι ήταν στον εαυτό μας και παρουσίες που επιμένουν να μένουν μαζί μας – γιατί κανείς που δεν παραδίδει τα όπλα τους ανθρώπους – για να μας ωθήσει πίσω στη ζωή, της οποίας τα χρώματα και οι ήχοι σιγά-σιγά αποσπάται από το γκρίζο, του οποίου ο αέρας γίνεται λιγότερο σπάνιος, λιγότερο ασφυκτικός.

Η θαρραλέα αντιπαράθεση αυτού που μας αφανίζει είναι ένα ταξίδι που μας ανήκει μόνο, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προσελκύουμε άλλους σε συναισθηματικά κενά και εφιάλτες μας είναι δειλή και άδικο.

Οι επιζώντες της φυσικής και συναισθηματικής καταιγίδες είναι παντού γύρω μας, πάνω στο τραπέζι στο μπαρ, στο αυτοκίνητο της διπλανής πόρτας, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, μέσα στην οικογένειά μας. Η μητέρα επισκέπτεται τον τάφο του γιου της, ο νεαρός άνδρας που ταιριάζει με πρόθεση, ο άνθρωπος που τρέχει να συναντήσει τη γυναίκα ψέμα του στο πάτωμα, τέλος, παραδείγματα αγώνα και την υπέρβαση ζουν μαζί μας, που δείχνουν ότι τα προβλήματά μας δεν είναι καθόλου ή λιγότερο επώδυνη και ότι όλα όσα μας λυπούν, αποδυναμώνουν και καταστρέφουν πρέπει να καταπολεμηθούν.

Και, όπως έχουμε αποκομίσει ανάλογα με την ποιότητα των σπόρων μας, θα έχουμε ένα ή περισσότερα ισχυρά χέρια βοηθείας προστασία μας και τη διάσωση μας από την συναισθηματική μας δυστυχία, ανάλογα με το πώς καλλιεργούμε καθημερινά τις σχέσεις μας.Δυστυχώς, οι συναισθηματικοί χειμώνες είναι επαναλαμβανόμενοι στην πορεία μας. Ευτυχώς, υπάρχουν θα περάσει πάντα με τη δυναμική της ζωής συνεχίζουν ισχυρότερη, πιο διαυγή, μαζεύοντας μας σε αυτόν τον κύκλο, όλο και πιο σίγουροι και έτοιμοι να αγαπούν και να είναι ευτυχισμένος και πάλι – τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο χειμώνα.

Like this post? Please share to your friends:
Deja un comentario

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: